Full text: Lübeckische Blätter. 1951; 1952 (87/88)

do harr se en rotgollen Kleed an. De Flaß reek al bet un Greten harrn noch ümmer mit den Flaß to doon: an de neddelsten Twiegen vun den Appelboom un he mölß hekeln, un se seet ant Spinnrad. Awer ut de wull al brun warrn, un de Boom seet vull Appeln, all vergnögte Brut weer nu en smalle, bleeke Deern liek schier un rund. „Sünd awer noch ni riep !“, ss worrn; dat Lachen verstünn se ni mehr, un dat Mudder Gode. „Un de Flaß mutt ok noch sien Tied Singen harr se lang vergeten. Un Hans, de seet to bruken. Gröne Appeln sünd sur, un grön Flaß sikft gruweln un to gruweln; awer dat holp ok ni. Dat se keen Brutlinnen, höert ji wull ?“ Brutlüid weern, dat wüssen se wull gorni mehr. 0 + Awer as se to’n drüddenmal wedder na dat Flaß- wat weer dat för’n langen, düüstern Winter! | land keem, do harr se ehr brokaten Kleed an, un dat Toletzt greep Greten sik ‘n Hart un klopp bi weer meist noch smucker as de annern. Hans un Mudder Gode an. As de opwakt weer un sik den Slap Greten harrn den Flaß trocken un spreed, un de ut de Ogen reev, do wühß se al gliek, wat de beiden Appeln weern rot un blank. „Nu mutt ik slapen“, harrn. sä Mudder Gode. ,„Awer ji künnt eten, as ju de Lust Se seet al op de Bettkant un drau Hans mit’n dorna steiht; denn to sure Daag hört söte Appeln.“ Un Finger: „Kunnst den bittern Appel ni tokreden laten, as de beiden mal pröben, do düch ehr, de een smeck cdu Sleek ?“ ümmer noch beter as de anner + 0, wat schull dat Awer do reep Greten gan, se harr de Schuld ! Se harr för’n gode Tied warrn! „Awer den een dor baben, den so geern den Appel mal pröben wullt! allersmucksten– den lat noch sitten !‘, mahn Mudder Weer all ni wahr!. reep Hans. He harr em aff- Code to’n Affscheed. ,Sien Tied is noch ni dor, höert braken! ji wull ?“ Do mark Mudder Gode awer, dat dor noch Hölp Nu ~ toeerst harrn se ok noog an de annern. Awer an weer; denn se is en bannig kloke Fru. „Vn nu de een dor baben, de worr je wull mit jeden Dag noch hebbt ji dat Lachen verspillt !“, frag se. „„Denn sökt smucker! Un Hans, de Sleef, de stünn al mennimal dat dor man wedder, wo ji dat verlaarn habbt ! Un se un plink em to un harr rein keen Gedüür mehr. Denn sülm trock wedder dat gröne Kleed an un güng achter- vermahn Greten em, he schull an ehr Brutlinnen her. denken, un denn möß he wedder bi un Flaß breken. Ja + buten ünnern Appelboom, dor weer’t west. Leet em awer doch keen Rauh. He wull den Appel Un as Greten dor in den Snee rümsöch + wat funn man mal liesen straken, sä he ... awer do brok de al se dor? En lierlüitten Appelboom - as so’n Bessen- vun’ Stöl un leeg em in de Hand. ries man, jüst ut de Ver krapen, dor, wo dat Karnhus Na – un do vertehrn se em tosamen. dalfulln weer. Bleer nicks vun öwer as dat Karnhus; dat full an de Do raak se gau den Snee affsted. Un Hans, de söch Eer. Un so söt as dül rode Appel harr de beiden noch al na ’n beeten Loov un Gras. em vör Küll un Storm nümmer wat smeckt; geev je wull nieks in de Welt, to bargen ... wat noch söter weer! Awer ... awer he harr doch Awer do keem Mudder Gode al. De keek dat litt n beeten wat vun bittern Nahsmack. säen se, as se Ries an un strak mal liesen mit de Hand öwerhen ... em opeten harrn. . . un do keeken dor al ’n poor lierlütte gröne Knuppen Harr he ok. Marken se awer eerst, as dat al to laat rut. Greten, de kreeg al vun’t Tokieken wedder weer. Un de smucke Appel, de bröch ehr nu nicks blanke Ogen, un se höög sik so, dat se ’n runn Kuul as Gramm un Hartleed. op beide Backen kreeg. Do fung Hans vergnögt an to Mit de Deern fung dat an. De leet den Kopp hangen fleiten as fröher, un Greten versöch dat Singen mal un harr rein gornieks mehr to Koop. Wenn Hans ehr wedder – so smuck weer de lütt Appelboom! frag, wat se doch harr ~ denn störten ehr de blanken „Kiek !“, lach Mudder Gode. „Denn wüllt wi nu Tranen öwer de Backen. Annern Dag weer’t noch man mal na dien Brutlinnen kieken, mien Deern! jüst so, un den drüdden Dag ok. Un em sülm güng Awvrer den lütten Boom. den hegt mi nu ok god, höert dat ok ni veel beter. Weer vörbi mit all ehr Lachen ji waull !“ un ehrn Mot. 0 – wenn se doch man den Appel ni Un nu? Ja + nu hebbt se de sötsten Appeln int eten harrn! Awer nu – wat nu? ganze Dörp. Wenn du grot büst un de ward riep, Mudder Gode kunn ok ni helpen; denn de leeg in ehr denn kümmst dor sach ok mal hen. witt Kleed to slapen. een Dag as den annern. Hans Hans Heitmann Die Urgestalt des Triumphkreuzes von Bernt Notke In der Nr. 14 dieser Blätter berichtete Fräulein Gestalten, ohne im übrigen auf die Frage einzugehen, Dr. Esau über die Bernt-Notke-Ausstellumt im was nun weiter geschehen könne oder solle, damit Hamburgischen Museum für Kunst und Gewerbe das Triumphkreuz wieder seinen alten Platz im Dom und hob dabei hervor, welehen Widerhall das Werk einnehmen kann. Notkes, besonders aber das Triumphkreuz aus dem Nun hat kürzlich Dr. Rolk Walther in den Lübecker Dom, gefunden habe, nachdem dieses von ,Lübecker Nachrichten“ darauf hingewiesen, daß der Seinen entstellenden Übermalungen späterer Jahr- gegenwärtige Zustand der Miederherstellung des hunderte befreit wurde. Fräulein Dr. Hsau betonte Triumphkreuzes dringend eine Entscheidung dieser auch, wie stark die Wirkung der Notkeschen Ge- Frage erheische. Er hat auseinandergesetzt, dal es stalten in der Ausstellung in dem neutralen Museums- eine allein richtige Möglichkeit der Restaurierung raum gerade auf einen Lübecker sei, der die allmäh- nicht gäbe. Dagegen vermöge die einstige Größe liche Bloßlegung der ursprünglichen Fassung im des Notkesehen Werkes gerade in seiner fragmern- Kreuzgang unseres St.- Annen-Museums erlebt hat. tarischen Vorm um so intensiver zum Beschauer zu Jie schilderte. ihre eigene Ergriffenheit. vor diesen sprechen, als sie in besonderem Maße seine Rin- I1 K
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.